Küçük İstavritin ÖyküsüKüçük istavrit yiyecek birşey sanıpHızla atıldı çapariye. Önce müthiş bir acı duydu dudağında. Gümbür gümbür oldu yüreği. Sonra hızla çekildi yukarıya. Aslında hep merak etmişti denizlerin üstünü. Neye benzerdi acep gökyüzü? Bir yanda büyük bir merak Bir yanda ölüm korkusu... "Dudağı yarıklar" denir, şanslıdır onlar Hani görüp de gökyüzünü, insanı Oltadan son anda kurtulanlar. Ne çare balıkçının parmakları Hoyratça kavradı onu. Küçük istavrit anladı, yolun sonu... Koca denizlere sığmazdı yüreği. Oysa şimdi yüzerken Küçücük yeşil leğende Cansız uzanıvermiş dostlarına Değiyordu minik yüzgeci... İnsanlar gelip geçtiler önünden. Bir kedi yalanarak baktı gözünün içine. Yavaşça karardı dünya. Başı da dönüyordu. Son birkez düşündü derin maviyi. Beyaz mercanı, bir de yeşil yosunu. İşte tam o anda eğilip aldım onu. Yürüdüm deniz kenarına. Bir öpücük kondurdum başına, İki damla gözyaşından ibaret, Sade bir törenle saldım denizin sularına... Bir an öylece bakakaldı. Sonra sevinçle dibe daldı. Gitti, tüm kederimi söküp atarak Teşekkürü de ihmal etmemişti Birkaç değerli pulunu elime avuçlarıma bırakarak... Balıkçı ve kedi şaşkın baktılar yüzüme. Sorar gibiydiler neden yaptın bunu, niye? "Birgün", dedim, "Bulursam kendimi Yeşil leğendeki küçük istavrit kadar çaresiz; Son ana kadar hep bir umudum olsun diye..." |
||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
